Onze negende dag in Thailand, we zouden hoogstens twee dagen blijven!
We verlengden onze moto nog eens drie dagen, om naar het hippie-dorp Pai ( spreek je uit als 'bye') te trekken, ergens hoog in de bergen, tussen de rijstvelden, aan een kalm riviertje, klinkt veel belovend. De oude hippies die we al tegenkwamen komen er niet meer omdat het al teveel vertourist is.
We zullen zien, eerst staat er 160km bochten en bergen op het programma. Gepakt met twee mini-rugzakken vertrekken we veel te laat op pad. Met onze Brendtson-kaart(waar we een voormiddag aan spendeerden om ze te vinden) bij de hand en de vele borden langs de weg, vinden we vlotjes alle toeristische attracties, en steevast zitten er twee Thais, die enkel 100 bath, 400 bath kunnen zeggen. We laten de geiser en watervallen voor wat ze zijn. Het begint op te vallen dat we voor alles geld moeten boven halen, low budget is not an option in Thailand. We hadden toch beter een vals Thais pasport laten maken op de Kao San road. Als je goed kijkt, zijn de prijzen voor Thai-people vijf keer zo goedkoop.
Zo comfy is onze Snorry-ka (ons mobylette heeft vanaf nu een naam) nu ook weer niet, want ons kont laat zich voelen!
De baantjes in de bergen zijn echter wel om de vingers van af te likken, ze kijken hier niet op een haarspeldbochtje! Vrijdag was het constitutional day, reden genoeg om er vijf dagen feest van te maken, met als resultaat mini-bussen vol Thai op vakantie, Mae Hong Son provincie is de plek bij uitstek in de winter voor afkoeling.
We komen net voor schemer toe in Pai, maar alles is hier volzet. Het begint voor ons de eerste keer te regenen, het wordt donker en we zijn moe van de lange rit. (+ we hebben HONGER!!!) slechte combinatie dus. We dwalen af, in het donker ziet alles er anders uit en we worden aangetrokken door de gezellige lichtjes. De prijzen swingen hier dan ook gezellig de pan uit, gaan tot 3000 bath per nacht, we zijn gewend aan een 250. De deus ex machina, hij is er nu eens altijd op de moeilijkste momenten, is een geimigreerde Deen, die ons bij een theetje vertelt over de magische krachten in Pai, opgeroepen door de positionering van de bergkristallen. Hij zag dat we goed verdwaald waren daar ergens in de buitenwijk en wist precies waar we ons zouden thuisvoelen. Hij scootert ons voor naar een mooie Hill-Side bungalow,sangrilahome. Het kabbelende beekje, krekels, nachtvogels en rastai-bandje in de verte, en vele lampion-ballonnen krijgen we er gratis bij. Kers op de taart is een Tattou en Zorrosmito look-a-like die ons opwacht aan onze bungalow!! We zijn thuis....
Vandaag om 9 uur afspraak voor privé kookles bij Nok, Thaise keukenprinses die zowel kok als serveerster is en vooral vervelende handtastelijke klanten moet ontwijken. We vertrekken naar de markt om groenten, voor het eerst voel ik me naar de buitenwereld toe een echte farang die een Thaise heeft opgedaan, we zijn hier om te koken jongens!! Op de markt kopen we verschillende soorten tofu, curry pasta, eggplant, lemongrass, coriander, kalanka,....alles om vier gerechten te leren maken. Ik ga voor: Tom Yam soep, Pad Thai, Spring Rolls en Red Curry, nyessss!!
Allemaal simpele gerechten, je moet het eens gezien en nagedaan hebben. We zijn een voormiddag zoet, veel proeven van al dat lekkers en dan wordt alles in de frigo gestopt om 's avonds op te eten met mijn madam, romantisch (en ook een beetje trots).
We proberen voor de zoveelste keer onze vlucht naar Sulawesi te boeken, maar telkens loopt er iets verkeerd. Of we hebben ons pasport niet mee, of visa werkt niet, internetshop sluit binnen vijf minuten... Volgende keer beter.
We besluiten laat in de namiddag nog aan de Samoengloop te beginnen, veel van gelezen, veel besproken door de echte motards, toch maar eens gaan kijken. Vanaf Mae Rim begint voor ons het echte werk, we cruisen gemutlich rond en voordat we het weten zitten we in de helft, er crossen hier inderdaad veel liefhebbers rond, wij
net iets unieker met zijn twee op een Honda 125, met mandje vooraan. We hebben het nog altijd niet geleerd, het wordt fris in de bergen. Vertrokken op slippers in T-shirt, we vinden onderbaan een trainingsbroek, lekker squatie, kopen we ons een muts en trui en racen tegen de schemering de loop af. In het donker lijkt het allemaal nog wat avontuurlijker, komen we een reuzebuddha tegen, op zijn gemakje op de bergflank, rijden in eerste vitesse de berg op en in vierde de berg af, leuk spelletje, doet ons aan Schotland denken in tropische settings. Vlotjes de honderd kilometer afgelegd, Josefien de vitessen en het verkeer goed onder de knie, sexy driver... We gaan ons welverdiend zelf gekookt bordje opeten bij kaarslicht en maken ons klaar om de dag erop op pad te gaan, samen samen.
Op dag 2 chaing mai crossen we richting Doi Inthanon, een nationaal park met zalige watervallen en de hoogste piek van Thailand, wat een natuur hier!!. Ons bakkie blijkt goed zijn best te doen, we geraken goed vooruit, alleen de helmen zijn brol. Het zijn dan ook enkel de farangs (toeristen) die een helm dragen. We wanen ons in paradijs bij de watervallen en spelen een beetje van blue lagoon! We heben het gevoel diep in het oerwoud te zijn, zalig! We zijn in ons nopjes en wandelen, in nat onderbroek verder de paadjes af. Ik trek op tijd mijn broek terug aan, maar Pieter vindt dat voor niks nodig, tot groot jolijt van de thai bij het zien van z"n witte spillebenen! We snorren op naar de top, maar het wordt al snel koud en mistig op bijna 3000m, daar hadden we niet op gerekend...We keren terug met de avondzon richting Chaing Mai. Op baan stoppen we op een enorm schoolfeest, waar we ons tegoed doen aan allemaal lekkers uit de vele kraampjes en luisteren naar de optredens van de plaatselijke jeugdband. Kitsch druipt ervan af, de meisjes zijn allemaal in poppenkleren gestopt, hun haar staat hard van de lak, ze zijn helemaal opgemaakt,schitterend om te zien! We stoppen nog langs een nightmarkt, vol gestouwd met kleren, prullen,, superschattige puppy's te koop (we hadden bijna eentje mee, voor monique! en merken opnieuw dat we miss nuni missen).
Chaing Mai bevalt ons, we besluiten om nog even te blijven en gebruiken onze guesthouse als uitvalbasis om met de brommelette de buurt te ontdekken. Eigenlijk gingen we niet in Thailand reizen, enkel vliegen op en van bangkok...Geen plannen is blijkbaar het beste plan!
We kijken of we nog een zwaardere moto zouden nemen, maar dan kan ik er niet mee rijden, moeten we betere kleren kopen.. Een 125 cctje is perfect voor me, ik waan me op m'n scoopy. Morgen kramen we ons boeltje op en laten het grootste deel van ons gerief in de guesthouse. We trekken verder naar het noorden, naar Pai en de grens met Birma. Mijn verjaardag is in aantocht en ik ben al naarstig op zoek naar een ideale manier om die te vieren...er blijken hier heel erg leuke festivallekes te zijn! Yihaa!
De golden traingle is ons volgend plan( 3 landen punt met thailand,loas en birma). Ook Mae song willen we zien en nog veel meer. Op 1/1/11 moeten we sowieso Thailand uit, ons visa verloopt dan.
Jullie horen het; we genieten met volle teugen, het doet ons beiden deugd! We hebben tijd voor onszelf en voor elkaar en dat is wat we zochten. Ik hoorde mijn collega via mail en het leek allemaal zo-ver-van-mijn-bed-show, heerlijk gevoel is dat! We beseffen maar half hoe goed we het hier hebben.
Pieter is nu prive-kookles aan t volgen, ik ben benieuwd!
zoen josefienn
Op de nachttrein zitten we naast een fransman die veel weg heeft van de kerstman en z'n thaise madam aka bitch, die allesbehalve vriendelijk is, zowel niet voor hem als voor ons. We moeten ons er voor behoeden om te denken dat elk gemengd koppel dat we zien, een koppel is waar de man de vrouw betaalt. Het is een deel van het straatbeeld, oudere mannen met jonge thaise vrouwen, maar we wennen er maar niet aan, en trekken steeds misnoegd onze neus op...iedereen z'n goestje zeker?
Na een wiebelige nacht (trueblood op de I-pod en lekker tukken met ooglapjes van egyptair) komen we aan in Chiang Mai, honger en moe, geen goede combinatie. Na wat guesthouse-shopping, houden we het even voor bekeken en besluiten eerst te gaan ontbijten. Wat krachtvoer opdoen en ons kopje werkt ook al wat beter, we laten de rugzakken achter en vinden naar een rustig stekkie, Pao Come guest house, precies wat we zochten. De bedden zijn wat hard, maar vooral de badkamer geeft de doorslag. De decoratieideetjes die we hier opdoen zijn zalig, kan niet wachten om ze thuis uit te proberen!
We verkennen Chiang Mai a pied, kilometers dat we deze reis al hebben afgelegd, een brommertje begint te lonken.
Chiang Mai is een zeer gemoedelijke stad, gericht op toerisme maar daar leer je overkijken. . We besluiten om een klein nostalgisch hondaatje te huren, 125cc, vier vitessen en snorren maar! Super om ons eigen vervoer te hebben, de stad blijkt veel groter te zijn en zit vol met verborgen hoekjes en en marktjes. Het verkeer valt heel erg goed mee, geen super roekeloos rijgedrag, gewoon iets losser dan bij ons.
We geraken een beetje achterop met onze blog, ik had ook niet anders verwacht...er is zo veel te zien en te doen, de dagen lijken kort.
Ik probeer even te recapituleren wat we al allemaal meegemaakt hebben de voorbije dagen.
Bangkok dag 2 was onze jetlagdag...lang geslapen en een kort uitstapje naar een tempel en een lokaal marktje met al zijn heerlijke en walgelijke geuren tegelijkertijd. Heerlijke exotische vruchten en rottend vis en vlees...Al redelijk snel terug naar de kamer om een middagdutje te doen. Plots was de zon onder en besloten we de avond in te zetten met een cocktailke in de Shantibar, samen met roeland en z'n lady. Nog een avondwandeling, en we namen afscheid, zij vliegen naar Myanmar ( the lucky bastards) en wij nemen morgenavond de trein naar Chiang Mai.
Bangkok dag drie bleek een enorm productieve dag, met strak plan en zoals altijd met TO DO lijstjes (neurotisch als we zijn). We namen de boot naar de famous What Po, waar een enorme liggende boeddha van meer dan 40 meter te zien is.
De man-uren dat in die tempels gestoken werd is abnormaal, dit merk je als je van dichtbij gaat kijken. Maar overdaad schaadt en vreemd genoeg wen je snel aan al dit moois. We blijken een voorkeur te hebben voor die kleine dikke draakachtige beestjes...
Na een Tom Yan soepje en Pad Thai laten we ons verwennen een uur lang verwennen met een herbal thai massage. Voor ons pure luxe maar voor de thai een deel van het dagelijkse leven. De inrichting van de school is totally NOT zen, maar de kwaliteit van het masseren is top! ZALIG, we zijn klaar voor de nachttrein... We nemen van onze guesthouse de tuktuk naar het station, gepakt en gezakt en met lekkers take away.
Grappig om onze omgeving te zien veranderen van de ons reeds vertrouwde Egyptenaren in zingende thai, wang sni wong haaa. Verdoofd van de lange trip rijden we bangkok binnen, roept er een hippe Thai in het Engels de busroute af: in foulty-five minutes we allive in khao san, whel you can find nice hotels... Nogal wat anders dan in Egypte waar je vijftien mensen moet aanspreken om een internetshop te vinden. We gaan op pad met twee Belgen, gebackpacked door de meest toeristische straat van heel Bangkok,koah san . Het lijkt hier non-stop Gentse feesten, gedirigeerd door veel te veel zotte Thai. In een flits zien we dat je hier pasports kunt laten namaken, oude huid laten wegbijten door vissen, scheef in de goot kunt belanden zoals de ierse punker. Maimai. Onze taxi- chauffeur vraagt of we tonight boem-boem willen, of een pingpong-show, rarara wat dat betekent als je weet dat alles hier decadent sexueel getint is. Je kan je hier heel gemakkelijk in een wereld van verderf smijten, maar we willen eerst nog de andere kant van Bangkok leren kennen. Josefien regelt ons een mooie serene guesthouse waar orchidee als onkruid groeien en de badkamers lijken zo overgenomen uit fancy interieurmagazines. Out of the blue lopen we Milady, in badhanddoek, en Roeland,....in normale outfit....., tegen het lijf. Nog wat uitvragen over hoe koud het nu echt is in Belgie, en we kunnen met gerust gemoed gaan slapen. We houden jullie op de hoogte!!
Josie speaks: na een heerlijke nacht v 11h, een douche en een fruitslaatje achter de kiezen wagen we ons aan Bangkok,en tuktuk! We slenteren rond op overvolle markten, lachen ons kriek met alles wat niet te vatten valt. Het verschil tussen arm en rijk is frappant. Goed draaiende toeristenbusiness van ingekochte Chinezen tov straatarme Thai. Hoofdsteden geven altijd zo een controversieel beeld. De dag eindigt snel, we merken het niet maar dejetlag speelt ons zeker parten. We lopen er een beetje simpel bij, altijd leuk! Pieter is veel beter, heeft constant zin in al het lekkers,dus dat komt goed! We boekten op 6/12 ons nachtreinticket naar chang Mai, in het noorden van thailand. Op ons vervanglijstje staan: een kookcursus volgen (om jullie te verwennen!) een trektocht,slapen in boomhutten en prachtige juwelen kopen! We genieten tenvolle van het tropische weer, van elkaar en het eenvoudige leven...4 maand blijkt veel te kort! Wat een luxeprobleem!
In het hotel begin ik verdacht veel aan rot eten te denken, grote rotte, aangebakken vissen, pizza's met veel te veel druipende vettige kaas. Ik wilde het nog niet toegeven, maar dit zit niet goed. Het begon onschuldig met een vlotte .... Tot er binnen de kortste keren kots door de kont ging en pis door de mond, en omgekeerd. Miljaarde, voelt aan als doodgaan!!! Op zo n momenten mag je nog op de mooiste plek ter wereld zitten, dan wil gewoon thuis zijn, in een vertrouwde omgeving. Gelukkig is mi-josie non-stop available, deed ze mee aan een slaapmarathon en leidde ze alles in goede banen, toegegeven, een zieke pieter, aangenaam is wat anders. Josefien neemt best van hier over, want vanaf die nacht zijn de komend nogal " numb". Eens wat anders dan de ballen eraf vriezen in Belgie...
Onze tweede dag in Alexandrië begint met een verkenningstocht, onze geografisch map wat vergroten. We halen wat broodjes met kaneel, drinken koffie bij lokale theeshop, met naast ons Sisha-rokende egyptenaren. ( appeltabak) Oude mensen krijgen hier veel respect en sommigen doen dagelijks hun ronde naar wat kleingeld, het lijkt allemaal de normaalste zaak van de wereld. We kruipen en passant in een minibus, die pas vertrekt als hij volledig volzit. De minibussen zijn stuk voor stuk aftandse, afgedankte caminonetten, die bij ons in geen duizend jaar op de baan meer komen, hier stikt het ervan. We betalen 1.5 pond voor twee, dertig kilometer ver. In mountaza doen we een toertje op domein van de koning, checken zijn casa, en dolen dieper weg in de straten van alexandrië.
Stappen terug in een minibus, die volop in een race verwikkeld is met een andere bus. Ze halen elkaar in op meest cruciale momenten, snijden de pas af, terwijl ze non-stop mensen afzetten en oppikken, leuk spelletje!! Het zijn de beste chauffeurs in omstreken, maar met zo n gamel nissan-camionetje weet je maar nooit. Ze tellen ondertussen met een oog op de baan hun geld,steken een sigaretje op, doen een babbeltje en toeteren naar een mooie moslima. We komen heelhuids aan het fort van Alexandrië, waar vroeger de lighthouse stond, een van de zeven wereldwonderen. Jammer genoeg verwoest door een aardbeving. Vanaf hier begint het voor mij allemaal wat wazig te worden. Ik herinner me nog een paar jonge moslima meisjes die ons uitvragen over ons westers leven, vooral over het feit dat we zonder trouwring zo dicht bij elkaar zitten. Ik begin me wat zwakjes te voelen en kan alleen nog aan een middagdutje denken, het zou een lange lastige avond+ dag +vlucht.
